مبارزات رهایی‌بخش ملت کورد، به عنوان پیشاهنگ تغییرات بنیادین در جغرافیای سیاسی ایران، همواره با دو تیغ سرکوب مواجه بوده است: سرکوب عریان توسط رژیم حاکم و «محاصره رسانه‌ای» توسط رسانه‌های فارسی‌زبان مرکزگرا. این رسانه‌ها با بازتولید سیاست انکار، در تلاشند تا جنبش کوردستان را از محتوای ملی و سیاسی خود تهی کرده و آن را به حاشیه‌ای برای تحولات مرکز تبدیل کنند.

 رسانه‌هایی چون بی‌بی‌سی فارسی و ایران اینترنشنال با برجسته‌سازی چهره‌های سلطنت‌طلب و جریان‌های تمرکزگرا، آگاهانه صدای مستقل کوردستان را بایکوت می‌کنند. در نگاه این رسانه‌ها، مطالبات برحق ملت کورد تنها زمانی مشروعیت می‌یابد که در چارچوب روایتی تهران‌محور گنجانده شود. این رویکرد، نه یک خطای رسانه‌ای، بلکه استراتژی هدفمندی برای به حاشیه راندن سوژه سیاسی کورد و جلوگیری از طرح مطالبات مربوط به «حق تعیین سرنوشت» است.

نقطه قوت جنبش کوردستان، سازمان‌یافتگی و وجود تشکیلاتی منسجم است. بایکوت نشست مشترک رهبران ۷ حزب سیاسی کوردستان و نادیده گرفتن فراخوان بیانیه ۶ ژانویه برای اعتصاب عمومی در روز پنج‌شنبه ۸ ژانویه، نشان‌دهنده هراس مشترک رسانه‌های مرکزگرا و اتاق‌های فکر رژیم از تجلی اراده ملی کوردهاست. آن‌ها با برچسب‌زنی‌هایی چون «نیروهای قومی»، سعی در بی‌اعتبار کردن احزاب و شبکه‌های مدنی دارند که ستون فقرات مقاومت کوردستان را تشکیل می‌دهند.

حقیقت تلخ آن است که در موضوع کوردستان، مرز میان روایت رسمی رژیم و رسانه‌های فارسی خارج از کشور کم‌رنگ می‌شود. هر دو جبهه، با امنیتی‌سازی مطالبات ملی و متهم کردن جنبش به «تجزیه‌طلبی»، به دنبال بازتولید ساختار تبعیض‌آمیز گذشته در پوششی جدید هستند. وعده موکول کردن حقوق ملل به «فردای دموکراسی»، همان منطق انکاری است که دهه‌هاست برای به تعلیق درآوردن آزادی کوردستان به کار گرفته می‌شود.

برای جنبش رهایی‌بخش کوردستان، شکستن این حصار رسانه‌ای بخشی تفکیک‌ناپذیر از مبارزه سیاسی است. تثبیت «اراده مستقل ملی» و پافشاری بر نقش کلیدی احزاب و تشکل‌های کوردستانی در هرگونه تحول آتی، ضامن عبور از استبداد فعلی و جلوگیری از بازتولید فاشیسم مرکزگرا در آینده است. کوردستان به جای انتظار برای کسب تریبون از رسانه‌های بیگانه با منافع ملی‌اش، با تکیه بر قدرت سازمان‌یافته خود -همچون اعتصاب عمومی پیش رو- حقانیت و قدرت خود را به جهان تحمیل خواهد کرد. نادیده گرفتن کوردستان، نه نشانه ضعف جنبش، بلکه گواهی بر شکست پروژه‌هایی است که می‌خواهند بدون به‌رسمیت‌شناختن ملل غیرفارس، ردای دموکراسی بر تن کنند.